وقتی همان شکل تجارت قدیم در صادرات و واردات سود کلانی نصیب تاجر می‌کند و رقیب بزرگی هم در این بازار وجود ندارد، چرا باید تاجر به خودش زحمت تولید صنعتی نوآورانه، بهبود تجربه خدمات، و ... را بدهد؟ این فرضیه بیشتر دیدگاه طراحان به واکنشی که از کارفرمایان طراحی گرفته‌اند را نشان می‌دهد. اما اگر از دید کارفرماها به دیزاینرها نگاه کنیم چه خواهیم دید؟ آیا واقعا تجار و سرمایه‌داران اصلی بازار ایران به طراحی تمایلی ندارند؟ آیا مشکل از فهم بازار ایران درباره دیزاین است؟